Łatwe w pielęgnacji krzewy - magazyntd.com

Łatwe w pielęgnacji krzewy

Trudno wyobrazić sobie piękny ogród bez krzewów. Jakie jednak posadzić, aby nasza oaza zieleni zyskała swój niepowtarzalny charakter i atrakcyjny wygląd? Wybór zależy głównie od tego, jak chcemy wyeksponować rośliny i jaki cel nam przyświeca.

Gatunki, które opisujemy poniżej, nadają się zarówno do tworzenia grupowych kompozycji roślinnych, jak i do formowania żywopłotów. Pięknie wyglądają też jako pojedyncze elementy ogrodowej kolekcji. Mają jeszcze jedną zaletę – wszystkie są mało wymagające i łatwo poddają się naszym zabiegom pielęgnacyjnym, tzn. dobrze znoszą cięcie i przesadzanie.

Trzmielina oskrzydlona – Euonymus alata – znana jako burning-bush (płonący krzew).

Krzew pod wieloma względami niezwykły. Jest ozdobny przez cały rok – wiosną rozwijają się piękne, intensywnie zielone liście, które jesienią przebarwiają się na ognistoczerwony kolor (stąd angielska nazwa), a zimą bardzo dobrze widać najciekawszą część rośliny – korkowe wyrostki pojawiające się na wszystkich gałązkach. Nieduży krzew osiągający do 2 m wysokości, może rosnąć prawie wszędzie. Nie ma specjalnych wymagań, jest odporny na suszę, zanieczyszczenia powietrza (często sadzi się go w miastach) i dobrze rośnie nawet na niezbyt urodzajnym podłożu. Adaptuje się zarówno na stanowiskach słonecznych, jak i w cieniu, lepiej jednak sadzić go w jasnych miejscach, ponieważ w pełnym słońcu liście uzyskują jesienią piękniejszą barwę.

Berberysy – berberis (Barberry). Te niezwykle dekoracyjne krzewy występują w wielu odmianach. Najbardziej godne uwagi są dwa z nich – berberys Darwina (berberis darwinii) i berberys czerwonolistny (berberis thunbergii), w USA znany bardziej jako berberys japoński (Japanese barberry).

Berberys czerwonolistny jest mało podatny na choroby i szkodniki, dobrze znosi lekkie zasolenie gleby i zanieczyszczenie powietrza. Ma pokrój gęstego krzewu wysokości 1-1,5 m. Jego gałązki są łukowato wygięte, liście małe, czerwone (długości 1-3 cm), pięknie przebarwiające się jesienią na różne odcienie kolorów: czerwonego, pomarańczowego i żółtego. Dekoracyjne, bardzo liczne, drobne, błyszczące, intensywnie czerwone owoce zdobią krzew jesienią i zimą. Doskonale wygląda na skalniakach lub w małych grupach. Można z niego też tworzyć niskie żywopłoty oraz szpalery. Krzew będzie się zagęszczał, jeśli raz w roku wykonamy cięcie formujące – skrócimy wszystkie najmłodsze pędy. Raz na kilka lat warto wykonać cięcie odmładzające – usuwamy wówczas część najstarszych pędów. Aby berberys owocował obficie, trzeba sadzić po kilka krzewów w grupie oraz zapewnić im dostęp słońca. Berberys ładnie się prezentuje w połączeniu z drzewami i krzewami iglastymi oraz roślinami o kontrastowym do niego zabarwieniu liści.

Berberys Darwina jest natomiast wart polecenia ze względu na wiecznie zielone drobne listki. Jest szczególnie atrakcyjny wiosną, kiedy to obficie obsypują go jaskrawożółte kwiaty zebrane w pęczki. Osiąga wysokość do 3 m i rozkrzewia się na około 1,5 do 2 metrów. Regularne (raz do roku) usuwanie starych (2-3-letnich) pędów pozwala jednak utrzymać jego zwarty pokrój.

Karagana – czyli grochownik, znana pod łacińską nazwą Caragana arborescens lub jako grochownik syberyjski (Siberian peashrub). W Polsce – błędnie nazywana akacją syberyjską albo żółtą – była pospolicie sadzona w parkach. Ze względu na swe syberyjskie pochodzenie szczególnie mało wymagająca, a wyjątkowo atrakcyjna i godna uwagi. Otóż karagana jest rośliną miododajną, co oznacza, że wabi owady, a więc szczególnie jest pożądana w pobliżu sadów i ogródków warzywnych, gdzie uprawiamy rośliny wymagające zapylenia, np. pomidory. Karagana zakwita z początkiem maja, wydając niewielkie, pojedynczo osadzone jaskrawożółte kwiatki podobne do akacji, które przekształcają się w drobne, niezwykle dekoracyjne strączki. Ozdobą są również listki, które wyglądają jak miniaturowe liście akacji. Jak na krzew – może osiągać dość imponujące rozmiary, nawet do 4 metrów, ale świetnie znosi przycinanie i łatwo daje się prowadzić według naszego uznania. Równie atrakcyjnie wygląda w szpalerze, jak i jako pojedynczy okaz.

Kolkwicja różowa – Kolkwitzia amabilis – popularnie zwana przez Amerykanów beautybush – jest stosunkowo niewysokim krzewem ozdobnym (dorastającym do 1,5 m) z gór środkowych Chin. Liście ma ułożone regularnie w jednej płaszczyźnie, co daje ciekawy efekt ozdobny. Gałązki są łukowato wygięte w dół. Największą ozdobą kolkwicji są jej okazałe dzwonkowate kwiaty, ciemnoróżowe z żółtą plamą w głębi. Są zebrane w wiechowate kwiatostany, gęsto okrywające krzew w okresie od maja do końca czerwca, niemal całkowicie zasłaniając liście. Kolkwicja lubi słońce i zadowala się każdą glebą. Jest odporna na mróz, szkodniki i choroby, a przy tym odznacza się wyjątkowo szybkim wzrostem.

Ligustr – Ligustrum vulgare – angielska nazwa potoczna – Privet. Krzew osiągający do 3 metrów wysokości, gęsto ugałęziony, o cienkich, łatwo uginających się starszych przyrostach. Drobne białe kwiaty, zebrane w gęste, krótkie wiechy (3-6 cm), wydzielają dość intensywny zapach. Zakwitają w czerwcu-lipcu. Czarne kuliste owocki, podobne do jagody, długo utrzymują się na gałązkach, co zwłaszcza zimą, gdy krzew zgubi już liście, stanowi bardzo dekoracyjny akcent. Ligustr jest wytrzymały na mrozy, suszę i zanieczyszczenia powietrza. Z tego powodu wydaje się szczególnie odpowiedni na szpalery przy ruchliwych ulicach. Nie ma też specjalnych wymagań glebowych, co czyni go krzewem wyjątkowo popularnym.

Jałowiec chiński – Juniperus chinensis – po angielsku Chinese juniper – jest oczywiście iglakiem. W zależności od odmiany przybiera różnorodne kształty: kolumnowy, piramidalny, kopulasty, rozłożysty bądź płożący. Igiełki o długości 6-16 mm posiadają na wewnętrznej stronie jasną smugę, szerszą od zielonych brzegów.

Ze wszech miar warta uwagi jest odmiana Stricta – o pokroju zwartym, stożkowatym, dorastająca do ponad 2,5 m wysokości i średnicy około 1 m. Igły tej odmiany jałowca chińskiego są miękkie, niebieskozielone, zimą stają się stalowoniebieskie. Doskonale nadaje się zwłaszcza na żywopłoty, ale będzie również niezwykłą ozdobą ogrodu jako pojedynczy okaz. Właściwie nie ma specjalnych wymagań, dobrze rośnie nawet na suchym, piaszczystym podłożu. Lubi stanowiska słoneczne, odporny jest na suszę i wytrzymały na mrozy. Ponieważ doskonale znosi cięcie, krzewy rosnące zbyt ekspansywnie można przycinać, regulując ich pokrój i wielkość.